Hoe componeer of kies je muziek die past bij een bepaald soort eten? Gaspar, de creatieve geest achter “Stories of Grain”, geeft een klein kijkje in zijn proces.

“Eerst beslis ik of ik al gecomponeerde muziek wil gebruiken, of dat ik alle muziek zelf wil componeren, of dat ik een mix van beide wil gebruiken. Voor “Stories of Grain” heb ik voor het laatste gekozen. De reden hiervoor is dat mijn ensemble gespecialiseerd is in het uitvoeren van muziek uit de late 17e en 18e eeuw, en deze muziek past prachtig bij de locatie (Bij de Roos), aangezien het gebouw rond die tijd is gebouwd. Ik zou het zonde vinden om de kans niet te grijpen om wat muziek uit die tijd binnen de muren te laten resoneren.

Ik heb specifiek besloten om een ​​programma te maken op basis van Franse muziek uit de late 17e en vroege 18e eeuw. Voordat de Italiaanse stijl populair werd en de muziekscene in Nederland domineerde, was het de muziek die uit Frankrijk werd geïmporteerd die het culturele landschap van de Lage Landen domineerde. De uitgeverijen in Amsterdam drukten veel Franse stukken en verkochten muziek die ze rechtstreeks van de belangrijkste uitgevers in Parijs hadden gekocht.

Maar ik wil ook wat muziek opnemen die ik zelf heb gecomponeerd. Als je al gecomponeerde stukken gebruikt, heeft de muziek al een bepaalde betekenis en kun je het niet zozeer naar je eigen wensen vormgeven als wanneer je helemaal zelf componeert. Omdat ik wil dat de muziek de ervaring van het eten van het eten echt versterkt, zal ik voor elk stuk een prelude componeren. Deze prelude zal iets heel belangrijks bevatten: een muzikale aanwijzing die het publiek kan herkennen en die hen zal aangeven wanneer ze moeten beginnen met eten.

Elke keer dat we een combinatie van eten en muziek organiseren, zijn we verbaasd over hoe krachtig het ritueel is dat rond deze aanwijzing is opgebouwd: mensen kijken elkaar aan, glimlachen en eten samen. Het brengt niet alleen het eten en de muziek samen, maar iets veel belangrijkers: het creëert een gedeelde ervaring tussen alle leden van het publiek, ze verbinden zich met elkaar op een manier die ik ongelooflijk ontroerend vind.”